เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์และพระสาวกทรงประทับอยู่เมืองเวรัญชา ขณะนั้นเมืองเวรัญชากำลังประสบปัญหาการขาดแคลนอาหาร ข้าวยากหมากแพง ผู้คนหิวโหยล้มตายลง เพียงชาวเมืองที่มีบัตรอาหารจึงจะสามารถซื้ออาหารได้ ทำให้พระสงฆ์ไม่ได้รับบิณฑบาต
ขณะนั้นมีพ่อค้าชาวอุตราปะถะ นำม้าจำนวน 500 ตัวมาพักแรมที่เมืองนี้ด้วย เมื่อไม่ได้อาหารหลังจากไปบิณฑบาตในเมือง พระภิษุจึงพากันไปบิณฑบาตที่คอกม้า ซึ่งพ่อค้าถวายข้าวแดงให้พระภิกษุ พระภิกษุจึงนำข้าวกลับไปยังอารามแล้วโขลกฉัน
พระอานนท์นำข้าวนั้นไปถวายพระพุทธเจ้า พระองค์ทรงได้ยินเสียงครกโขลก จึงทรงถามพระอานนท์ว่าเป็นเสียงครกใช่หรือไม่ พระอานนท์จึงกราบทูลเรื่องราวให้พระพุทธองค์ฟัง พระพุทธเจ้าจึงสั่งห้ามพระภิกษุโขลกปรุงอาหาร เพราะจะทำให้คนอื่นดูหมิ่นพระสงฆ์ได้ในภายหลัง
พระพุทธเจ้าทรงห้ามพระโมคคัลลานะไม่ให้แสดงอิทธิฤทธิ์
จากนั้นพระโมคคัลลานะได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า เพื่อขออนุญาตพลิกแผ่นดิน เพื่อพระภิกษุสงฆ์จะได้ฉันง้วนดินเป็นอาหาร พระพุทธเจ้าทรงตรัสถามถึงสัตว์ที่อยู่อาศัยอยู่ใต้ดิน พระโมคคัลลานะตอบว่าจะใช้อิทธิฤทธิ์ทำให้สัตว์ที่อยู่อาศัยใต้ดินไปรวมตัวกันอยู่ในหนึ่งฝ่ามือ แล้วใช้อีกหนึ่งฝ่ามือพลิกแผ่นดินเพื่อนำอาหารออกมา พระพุทธเจ้าทรงห้ามพระโมคคัลลานะเพราะสัตว์ทั้งหลายอาจเป็นอันตราย
พระโมคคัลลานะจึงขออนุญาตให้พระภิกษุสงฆ์ไปบิณฑบาตที่เมืองอุตรกุรุ พระพุทธองค์ทรงตรัสถามว่าพระสงฆ์ที่ไม่มีอิทธิฤทธิ์จะไปได้อย่างไร พระโมคคัลลานะตอบว่าจะใช้อิทธิฤทธิ์ของตนพาพระภิกษุสงฆ์ไปทั้งหมด พระพุทธเจ้าทรงห้ามพระโมคคัลลานะไม่ให้พาพระสงฆ์ไปบิณฑบาตถึงเมืองอุตรกุรุ
พระวินัยปิฎก เล่ม 1 มหาวิภังค์ ปฐมภาค - เวรัญชภัณฑ์
No comments:
Post a Comment